Wat een heerlijk weekend! Gister naar Isla de la Plata geweest en mijn reisdoel gefotografeerd: de Blue Footed Boobies. Vogels die geen angst kennen en gewoon blijven staan en kijken als je ze fotografeerd.

Dank je Ecuador! Het was prachtig!
Morgen vlieg ik terug naar New York. Tot snel!

Uiteindelijk iets langer digitaal ondergedoken dan gepland. De toegang tot het net was de afgelopen dagen wat gelimiteerder dan toen ik nog in Quito zat. Inmiddels heb ik de Andes verlaten en zit ik aan de Pacific Ocean, in Puerto Lopez. Na indrukwekkende volle dagen nu even de rust om terug te blikken, want indrukwekkend waren ze. Van een adembenemend blauwgroen kratermeer, tot armoede, van heftige hoogteziekte tot relaxen in een vulkanisch warm ochtend bad.

Met terugwerkende kracht zet ik deze dagen de foto´s en de verhalen online.

Na een vroeg (6.15!) maar lekker lang vulkanisch warm ochtendbad naast een ijskoude waterval op mijn gemak over een Ecuadoriaanse markt gestruind, lekker veel gefotografeerd en ontdekt dat de kleine kinderen samen met de honden op de markt een heel eigen leven leiden.

Helaas is het vandaag flink bewolkt en is de nog actieve Tungurahua vulkaan niet te zien. Afgelopen december is ie nog uitgebarsten, maar vandaag slaapt ie. Helaas of gelukkig? In ieder geval kon ik ‘m gister vanuit de bus wel even zien.

Mijn was is droog en eigenlijk wil ik zo snel mogelijk naar de Ecuadoriaanse kust. Ik heb hier wel genoeg gezien in de Andes. Ik heb besloten vanmiddag al de bus naar Guayaquil te nemen, zeven uur reizen. Dan hoef ik morgen nog ‘maar’ vier uur naar Puerto Lopez. Alles beter dan elf uur op één dag. Enige nadeel dat ik in Guayaquil moet overnachten, een grote onveilige spookstad waar ik niet echt naar uitzie.

De inspirerende, indrukwekkende en bewogen dagen in het eco-hostel The Black Sheep Inn zitten erop. Vandaag reis ik door naar Baños. De heerlijke sauna, hot tub en eco-toiletten met prachtig uitzicht over de vallei ruil ik in voor de vulkanisch warme baden nabij de nog actieve Tungurahua vulkaan. Ik ben benieuwd.

Voor deze derde dag hoog in de bergen besloten om me wat minder in te spannen om verdere hoogteziekte te voorkomen. In plaats van lopend ben ik samen met een gids te paard de bergen ingetrokken naar het nevelwoud nabij Chugchilan, op zo’n 3700 meter hoogte.
Na 15 jaar niet op een paard gezeten te hebben kan ik het gelukkig nog aardig. Al gauw gaan we in galop de bergpaden op. Het lijkt wel een film!
Onderweg komen we langs een kaasboerderij waar ik wat kaas mag proeven en kijken hoe ze het maken. Het smaakt niet onaardig, best goed als ik het objectief beoordeel, maar mijn maag denkt daar anders over, die heeft nog niet echt zin in een vette hap na al het protest van gisteren.
Na een korte graaspauze voor de paarden gaan we nog hoger de bergen in en belanden we in het nevelwoud. Het is mooi, van alles te zien aan bijzondere planten en zelfs een waterval. Het komt echter allemaal niet echt bij mij binnen: ah, mooi, een bos denk ik alleen maar. Ik zit al te vol aan indrukken. Te veel moois gezien hier in Ecuador. Als ik ‘s avonds in het hostel de foto’s bekijk die ik gemaakt heb denk ik pas: “Oh, het was eigenlijk hartstikke mooi… gelukkig hebben we de foto’s nog.”

Waar ik niet omheen kon en wat gelukkig wel binnenkwam die dag waren de wolken die, terwijl ik op een klif zat te lunchen, zomaar aan mijn neus voorbijdreven. Vandaar dat ze het een nevelwoud of cloud forest noemen… Op zo’n mooie plek heb ik nog nooit geluncht.

In de ochtend, achter in de bak van een pickup truck, naar het Quilotoa kratermeer gereden. Zoals het hoort: ook even vastgezeten in de modder. Samen met een jong Amerikaans stel dat ook in de Black Sheep Inn logeerde een prachtige wandeltocht gemaakt vanaf het meer, over de kraterrand, terug naar Chugchilan.

Prachtig! Alleen kreeg ik flinke hoogteziekte toen ik terug was in het hostel. Dat was wat minder. Gelukkig was het de volgende dag, na flink wat slaap, weer over.

Vandaag met de bus door Ecuador gereisd. Van Quito via Latacunga naar het afgelegen bergdorpje Chugchilan. Een lange maar indrukwekkende reis. Backpack op het dak van de bus en langs allerlei kleine dorpjes, haarspeld bochten, 3,5 uur lang. Maar zeker de moeite waar.

De komende drie dagen logeer ik in het eco-hostel Black Sheep Inn. Prachtig uitzicht, verrukkelijk vegetarisch eten, een yoga-studio, sauna en alle mogelijkheden om wandeltochten door de bergen te maken.

Vanmiddag al een rondwandelingetje gemaakt hier rond het hostel. Wat een groen! Wat een landschap! Ik ben helemaal onder de indruk! Geen woorden voor zo mooi als het hier is. En een hele beestenboel: schapen, hangbuikzwijnen, lama’s… Dit is mijn plek voor de komende dagen! Geen telefoonbereik, lekker traag internet en wat duur. De komende dagen duik ik even onder en jullie horen dinsdag weer van me als ik in Banos ben. Dan zal ik de prachtige foto’s online zetten die ik morgen ga maken bij het Quilotoa kratermeer en die van maandag als ik naar het nevelwoud ga.

Vandaag heb ik mijn Spaanse les gecombineerd met een uitstapje naar de evenaar: de precieze grens tussen het noordelijk halfrond en het zuidelijk halfrond, winter en zomer. Daar waar het water door een gootsteen gewoon recht naar beneden stroomt en niet in een draaikolk tegen de klok in (zoals of het noordelijk halfrond of met de klok mee (zoals op het zuidelijk halfrond). Met allerlei experimenten op, boven of net onder de evenaar kun je het verschil direct ervaren. Het is me gelukt om een rauw ei op een spijker te laten balanceren (moet thuis ook kunnen, is alleen wat moeilijker, dus probeer het uit zou ik zeggen!). Met je ogen dicht recht over de evenaar proberen te lopen gaat echter een stuk moeilijker!

Een verrassing voordat ik bij de evenaar aankwam was dat El Presidente van Ecuador voorbij kwam rijden. Er bleek een grote bijeenkomst van alle Zuid-Amerikaanse landen van de UniSur. Heel Ecuador zit echter de hele dag in spanning te luisteren naar de berichtgeving op radio en tv over de mogelijke tsunami op de Galapagos eilanden en de Ecuadoriaanse kust, door de aardbeving in Japan.

Mijn laatste dag in Quito heb ik afgesloten met een wandelingetje door het centrum.
Bij de bakker kwam ik een Engelsman tegen die al drie jaar de hele wereld rond fietst en nu opweg was naar Alaska. Dat is weer eens wat anders dan mijn drie weken. Interessante ervaringen, ben benieuwd wat ik de komende dagen ga meemaken als ik verder zuidwaarts trek door Ecuador.
Morgenochtend vroeg vertrek ik met de bus via Latacunga naar Chugchilan, bij het Quilotoa kratermeer.

Eindelijk een dag met zon in Quito! Tijdens een intensieve ochtend Spaanse les op het dakterras van het hostel zie ik dat de wolken langzaam wegtrekken en de berg die vlak naast de stad ligt zichtbaar wordt. Daar wil ik naartoe! Morgen ga ik naar de evenaar en zaterdag vertrek ik al uit Quito, dus dit is mijn laatste kans om een prachtig uitzicht over de stad te krijgen en daarboven door de groene heuvels te wandelen.

Met een kabellift klim ik van 2800 naar 4000 meter. Het uitzicht is prachtig! Eenmaal boven ga ik vrolijk op pad! Na 15 stevige passen ben ik echter al buiten adem… Toch even rustig wennen aan de hoogte. Ik dacht dat ik na 2 dagen in Quito wel geacclimatiseerd zou zijn, maar dit is weer een flink stuk hoger.
Ik verbaas me over hoe groen het is, hoe bijzonder het zonlicht door de voorbij drijvende wolken alles om me heen van kleur doet veranderen, dat de paarden die ik tegenkom uitgelicht worden alsof ze in een TV studio staan (met een stad als bluescreen achtergrond) en dat ik van het ene op het andere moment ineens in de wolken loop! Geweldig!

Euforisch keer ik met de taxi terug naar het hostel. We scheuren toeterend en rechts-inhalend door de stad. Het maakt me allemaal niet uit. Mijn dag kan niet meer stuk…
Toch dacht mijn hoofd daar in het hostel anders over. Die vond al die hoogtewisselingen en felle zon zo dicht bij de evenaar iets te veel van het goede. Een avond met knallende koppijn, een oververhit gevoel en een (gelukkig) net niet verbrand gezicht als gevolg. Niets helpt, dan maar vroeg naar bed en hopen dat het morgen over is.

Een heerlijk ontbijt. Volle maar leerzame Spaanse les. Het is koud en het regent. Maar ´s middags wandel ik gezellig met een andere Nederlander uit het hostel door de oude binnenstad. Veel mooie koepeltjes met nog mooiere groene tegeltjes. Een tentoonstelling van locale moderne kunst. Onder andere over de oliewinning in het oerwoud dat ten koste gaat van hele inheemse dorpen.
Bij een dienst in een van de oudste bouwwerken van Quito, de San Francisco kerk, stroomt de lokale bevolking toe. Zo ook een heel leuk kind in Winnie de Poeh pak!
Morgenochtend weer Spaanse les. Hopen dat het mooier weer wordt.